Anti New World Order

Θέλω αυτάρκεια να νιώσω με τα λίγα αυτά που έχω,
άλλο δράμα στη ζωή μου πια δεν το αντέχω.
Ήρθε η ώρα στη μιζέρια μου ν’ ασκήσω βέτο γιατί σκοτείνιασε πολύ που τώρα πια δε βλέπω.
Σ’ ότι με χαλάει έμαθα να αντέχω με τη φαντασία μου ελεύθερος να τρέχω.
Η ζωή πολλές φορές μοιάζει με εικόνα, αλλάζουμε διαθέσεις κι αυτή αλλάζει χρώμα.
Αλλάζουμε εποχές καλοκαίρι και χειμώνα,
περνάνε τα λεπτά και αυτά γίνονται τώρα.

Με πείσανε να γίνω ρεβιζιονιστής
Και να γυρίσω δίσκο.
Θα ‘ρθει όμως καιρός που κι εσύ θε να πειστείς
Πως έτσι δεν τη βρίσκω.

Τι θα κάνω ήτανε γραφτό
Θέλω δεν το θέλω, ό,τι τραγουδώ
Να το πουλώ να ζήσω.

Μια διαπίστωση που έχω κάνει εδώ και καιρό
νιώθω πως είναι η σωστή στιγμή για να βγω να την πω
κάποιοι μπορεί να βγουν και να πουν πως είναι υπερβολική κι αστεία
όμως στ’ αλήθεια δεν με πειράζει ειλικρινά δεν δίνω μία
Μία θητεία είναι η ζωή που ζούμε σου λέω στην ουσία
ίδιος είναι ο κάθε ρόλος μόνο που αλλάζει ονομασία
με μισθωτή αγγαρεία μου μοιάζει αυτό που εσύ το λες δουλειά
θέλεις δεν θέλεις μπαίνεις στο λούκι κι ας μην το θες πραγματικά

Απομακρύνθηκα, θαρρείς ότι τους άνθρωπους φοβήθηκα
Στη μοναξιά συστήθηκα μήπως κι αποτοξινωθώ
Και διώξω τα φαντάσματα
που στοίχειωσαν τον κόσμο μου κι έκλεισαν τα περάσματα
Άσματα παράφωνα ηχούν απ’ τα μεγάφωνα
Πλάσματα παράξενα γυρνούν στους δρόμους άσκοπα
Κοιτάζονται καχύποπτα, ψάχνουν για επιβεβαίωση
Θέλουν πίστωση χρόνου για να βρουν την εξιλέωση

Όταν ήμουνα μικρός μου χανε πει ένα παραμύθι
Ότι αυτό που λέγεται φιλία υπάρχει και ζει σ’ αυτό τον πλανήτη
Μου χαν πει και για κάτι σπουδαίο που το λέγαν ιδεολογία
Και να με πιστός σε ιδανικά, όπως οικογένεια, πατρίδα θρησκεία
Μου ‘χαν πει για μια γενιά εκεί γύρω στο ’60 με ’70
Και μια επανάσταση αν χρειαζότανε η γενιά μου θα έκανε τα ίδια
Μου χαν πει και για κάτι παράξενους με καπέλο και μπλε στολή